SUBRIP-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ
Από δω παρακαλώ.
- Καλώς ήρθες, Κρίστι. - Στο ταπεινό σας σπιτικό.
Στο ταπεινό μου σπιτικό; Μπορείς να το πεις κι έτσι.
Με λένε Μαίρη. Θα είμαστε μαζί μέχρι να φύγεις το βράδυ.
Πρέπει να τον πάω στην βιβλιοθήκη.
Θα τα πούμε αργότερα.
- Να τον προσέχεις. - Μια χαρά θα είμαι.
Μην είσαι τόσο σίγουρη γι'αυτό.
Σας καλωσορίζω στο ταπεινό μου σπιτικό...
...και στην φιλανθρωπική εκδήλωση που διοργάνωσε η φίλη μου, δρ. Αϊλίν.
Δεν θα σας ζητήσω να βάλετε το χέρι στην τσέπη. Όχι ακόμη...
...γιατί θα ξεκινήσουμε τη βραδιά μ'ένα κονσέρτο.
- Θες να πας να παρακολουθήσεις; - Όχι.
- Θες να δεις το πρωτότυπο; - Το πρωτότυπο;... Το βιβλίο.
- Καλό φαίνεται. - Συχνά τα φαινόμενα απατούν.
Είναι λίγο συναισθηματικό.
Εσύ το ζωγράφισες;
Είναι πολύ καλό.
"Μ-η-τ-έ-ρ-α".
Κύριε Μπράουν, ο γιος σας γεννήθηκε πριν λίγες ώρες.
Υπήρξαν κάποιες περιπλοκές.
- Πού είναι το μικρό; - Και μπίρα και ουίσκι;
- Αυτό δεν είπα; - Αρκεί να το πληρώσεις.
Θα τον πας σε ίδρυμα, Πάντι;
Πρώτα θα πεθάνω εγώ και μετά θα μπει ο γιος μου σε ίδρυμα.
Πάντι, μου φαίνεται ότι τελείωσαν τα γεννητούρια για σένα.
Ποιος σου το είπε αυτό;
Τι θα κάνεις; Θα τον δέσεις κόμπο για να γίνει καλά;
Πάντι, δεν έπρεπε να το κάνεις.
Αν έκλεινε το στόμα του δεν θα έμπαιναν μύγες.
Πού είναι ο Τομ;
Δεν σηκώθηκε ακόμη;
- Χαιρέτησε τον Κρίστι, πατέρα. - Γεια σου, Κρίστι.
Τα λέμε, Κρίστι.
Χρήματα για τον κουμπαρά μας, Κρίστι.
Άλλη μία λίρα στην άκρη, Κρίστι.
Πρέπει να λείψω, Κρίστι. Θα πάω στο νοσοκομείο.
Μην φοβάσαι. Θα σε φροντίζει η Σίλα όσο θα λείπω.
Καταλαβαίνεις, Κρίστι;
Αυτή είναι η μαμά μου κι αυτός ο μπαμπάς μου.
Ήμουν το μωρό τους.
Μόνο λίγες μέρες θα λείψω.
Πρέπει να συγυρίσω το σπίτι προτού φύγω.
Δεν γίνεται να είσαι για πάντα κολλημένος πάνω μου, Κρίστι.
Κοντεύουμε, Κρίστι.
Πρέπει να κάνω ένα τηλεφώνημα. Μείνε εδώ.
Άκουσα την φασαρία κι έτρεξα. Μετέφερε τον Κρίστι κι έπεσε.
Κι αυτός ήταν ξαπλωμένος στην βάση της σκάλας σαν ηλίθιος.
Ο Θεός να την λυπηθεί. Μεγάλο φορτίο για την καημένη.
Έχει το μυαλό ενός τρίχρονου αγοριού.
Το "Α" για τα αχλάδια, το "Β" για το βούτυρο.
Το "Κ" για το καρότο.
Και το "Δ" για το δέμα.
Καημένο καθυστερημένο.
Έχει φαγητό αρκετό για ολόκληρο στρατό.
Δεν θα πεινάσεις ποτέ, Κρίστι.
Θέλεις να μείνεις μαζί μου μέχρι να γυρίσει η μαμά σου;
Ποιο είναι το 25% του ενός τετάρτου;
Το 25% του ενός τετάρτου;
Τι ανόητη ερώτηση!
Γιατί το 25% είναι ένα τέταρτο.
Δεν μπορεί να υπάρξει τέταρτο του τετάρτου.
Μπορεί. Σωστά, Κρίστι;
Τι ξέρει αυτός;
Μαμά, ο Κρίστι πήρε την κιμωλία!
Εμπρός, Κρίστι. Γράψε το όνομά σου.
Ένα "Υ"...
Είναι "Χ"...
- Τι γράφεις, Κρίστι; - Ορνιθοσκαλίσματα.
- Κάποιο νόημα θα έχει. - Μην σου μπαίνουν ιδέες, γυναίκα.
Το παιδί είναι καθυστερημένο. Αποδέξου το.
Δεν πρέπει να του φουσκώνουμε τα μυαλά.
Θα βάλω μηχανή στο καροτσάκι.
- Θα του βάλεις μηχανή; - Ναι.
Μόνο δίπλωμα οδήγησης του λείπει.
Ήρεμα. Ήρεμα.
Καλή ιδέα. Τώρα θα είναι όπως όλα τα αγόρια.
- Κοιτάξτε τα! - Είναι τεράστια!
- Τι είναι αυτό; - Το "πράγμα" της.
Αν βάλεις μέσα το δικό σου για μισή ώρα, βγαίνει μωρό.
Αν το βάλεις για μία ώρα, βγαίνουν δίδυμα.
Τα ξαδέλφια μου είναι δίδυμα.
- Η μαμά σας. - Πάρ'το. Έρχεται η μαμά.
- Δεν είναι δικό μου το περιοδικό. - Είναι ο Μπένι εκεί;
- Κρύψ'το! - Πού;
Πηγαίνετε γρήγορα στο τσάι σας.
Κρύψ'το κάτω από τον Κρίστι!
Κουφαθήκατε; Είκοσι λεπτά σας φωνάζω για το τσάι. Ελάτε.
- Θα τον φέρουμε εμείς, μαμά. - Έστρωσα το τραπέζι εδώ και 20 λεπτά.
Πότε θα πάει στο κρεβάτι του;
Του αρέσει το καρότσι.
Εμπρός. Σήκωσέ τον. Θέλω να πάω στο μπαρ.
- Ελα, Κρίστι. Ώρα για ύπνο. - Το μπαρ σε λίγο κλείνει.
Τέκνο μου, δεν μπορείς να φύγεις από την Κόλαση.
Από το Καθαρτήριο βγαίνεις, από την Κόλαση ποτέ.
Το ξέρεις αυτό;
Το ξέρεις;
Κυρία Μπράουν...
Δεν είναι έτοιμος ακόμη για να κοινωνήσει.
Μας βοηθήσατε πολύ, πάτερ.
Ξέρεις για την νύχτα των Αγίων Πάντων; Σου έχω μιλήσει γι'αυτή;
Είναι ξεχωριστή νύχτα γιατί αν ανάψεις τότε ένα κερί...
...και πεις 5 φορές το "Πάτερ ημών" και 5 φορές το "Άβε Μαρία"...
...μία ψυχή φεύγει απ'το Καθαρτήριο και πηγαίνει στον Παράδεισο.
Προσευχήσου κι εσύ για τις ψυχές στο Καθαρτήριο.
Πάμε.
Κρίστι, μην φωνάζεις. Τι σ'έπιασε, παιδί μου;
Τι θέλεις; Ν'ανάψουμε κι άλλο κεράκι;
Θέλεις; Για τις βασανισμένες ψυχές; Μπράβο, αγόρι μου.
Μπορεί εμείς να μην σε καταλαβαίνουμε, σε καταλαβαίνει, όμως, ο Θεός.
Βλέπεις, Κρίστι; Ακόμη κι ο Θεός κλειδώνει το σπίτι του.
Κοίτα, Κρίστι! Κι άλλη μια ψυχή πηγαίνει στον Παράδεισο.
Κοίτα, Κρίστι, κοίτα.
Τον τρομάξατε!
Για σένα, Κρίστι. Θα σε κάνουμε βασιλιά της Μεγάλης Φωτιάς.
Μην φοβάσαι, Κρίστι. Ο αδελφός σου είμαι, ο Τομ.
Από δω, Κρίστι, από δω.
Είσαι καλά, Κρίστι;
Τι κάνει ο Κρίστι, Σίλα;
Είναι καλά;
Σχεδιάζει.
Σχεδιάζει ένα τρίγωνο.
Δεν το κάνεις, σωστά, Κρίστι.
Ορίστε. Αυτό είναι ένα τρίγωνο.
Δεν είναι τρίγωνο. Είναι το γράμμα "Α".
- Τι τρέχει; - Σιωπή.
- Εγώ απλά ρώτησα "τι τρέχει". - Κάτσε κάτω!
Πάρε, Πάντι. Πήγαινε να πιεις κάτι.
- Τι είναι αυτά; - Λεφτά.
- Πού τα βρήκες; - Από τα ξωτικά.
Πήγαινε να πιεις, Πάντι.
Δεν θέλω να πιω. Θέλω να με σέβονται στο σπίτι μου.
Μ Η Τ Ε Ρ Α
Χριστέ μου...
Ιησού Χριστέ!
Είναι αληθινός Μπράουν! Ο Κρίστι είναι ένας Μπράουν!
- Πού πας, Πάντι; - Πού νομίζεις; Του αξίζει ένα ποτό.
Αυτός είναι ο Κρίστι Μπράουν. Ο γιος μου. Ιδιοφυία.
- Είναι καλά; - Μια χαρά.
Απλά, μερικές φορές γίνεται...
Τι;
Λίγο παράξενος.
Μια χαρά είναι. Κοιμάται τώρα.
Θα σας αφήσω στην ησυχία σας, τότε.
Κ-Ο-Λ-Α-Σ-Η
14, 15, 16...
Πιο σιγά.
Δεκαεφτά.
Να ζήσεις, Κρίστι, και χρόνια πολλά.
Μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά. Χρόνια πολλά, Κρίστι.
- Ελα, αγόρι μου. - Είναι άντρας τώρα, πατέρα.
Ελα, Κρίστι. Είναι 17 κεριά. Πάρε βαθιά ανάσα. Εμπρός.
Κάνε το μωρό να σταματήσει.
Με την ησυχία σου, Κρίστι.
Κάνε μία ευχή, Κρίστι. Εμπρός, Κρίστι.
Ελα, Κρίστι.
Καίει σαν την φωτιά της Κόλασης το τελευταίο κερί.
Μην ανησυχείς. Θα πάρεις το αναπηρικό σου καροτσάκι, Κρίστι.
Απέκρουσε, Κρίστι!
Ωραία απόκρουση, Κρίστι!
Με δάγκωσε!
Δώσε μας την μπάλα. Είναι για τον Κρίστι.
- Απαγορεύεται να τον κρατάτε. - Σωστά.
Αν σταματήσει στον Τομ, θα σε σκοτώσω.
- Δεν έδειξε κανέναν. - Ναι, κανέναν.
- Δείχνει τον Κρίστι. - Αυτός δεν παίζει.
Αφού τον δείχνει παίζει.
Πάντως, δεν δείχνει εμένα.
Είσαι ο καλύτερος απ'όλους. Κι έχεις ωραία μάτια.
- Μπράβο, Κρίστι. - Καρδιοκατακτητή.
- Τα λέμε, Ρέιτσελ. - Τα λέμε, Τομ.
Μπράβο, Κρίστι, καρδιοκατακτητή!
Όχι, εδώ, Μπράντεν.
- Τι ώρα είναι αυτή; - Τι πειράζει, μαμά;
Δεν μ'αρέσει να γυρίζεις αργά, Σίλα.
Τι είναι αυτά;
Δεν είναι δώρο Χριστουγέννων.
Με απέλυσαν.
Και το αναπηρικό καροτσάκι του Κρίστι;
Θα του το πάρω, εντάξει;
Γιατί σε απέλυσαν;
Μην με ανακρίνεις μπροστά στα παιδιά.
Ένα τούβλο έπεσε στο κεφάλι του επιστάτη κατά λάθος-επίτηδες.
- Τι κάνεις; - Καλά.
Τα όμορφα μάτια σου είναι υπέροχες γαλάζιες λίμνες...
...που στα βάθη τους κολυμπώ. Ωραίο δεν είναι;
Έβαλε και την υπογραφή του.
"Κ.Μ". Δεν είναι ο Τομ Μπράουν.
Είναι ο Κρίστι. Το ζωγράφισε με το αριστερό του πόδι.
Ερωτεύτηκε έναν σακάτη. Ερωτεύτηκε έναν σακάτη.
Γύρνα πίσω, Ρέιτσελ!
Μπορώ να μιλήσω στον Κρίστι Μπράουν;
Κρίστι, σε ζητούν.
Εσύ το ζωγράφισες αυτό;
Δεν μπορώ να το δεχτώ.
Λυπάμαι.
Πες στον αδελφό σου, τον Τομ, ότι τον ζητάμε.
- Τι είναι αυτό; - Με τι μοιάζει;
Μα φάγαμε χυλό για πρωινό.
Και λοιπόν;
Το ίδιο και το μεσημέρι;
Και λοιπόν;
Δεν θα το φάω για μεσημέρι.
Θα το φας.
Δεν μπορώ.
Φά'το.
Τρώγε κι άλλο.
Πώς να το φάει;
Τι είπες;
Τι είπε, γυναίκα.
Οτι ο χυλός είναι πολύ νόστιμος.
Πιάνει πουλιά στον αέρα!
Σιωπή!
Ελα, Κρίστι, πρέπει να πάνε όλοι για ύπνο.
Θέλω να ζωγραφίσω.
Το ξέρω αλλά πρέπει να κοιμηθούν γιατί τελείωσαν τα κάρβουνα.
Κρίστι, μην τραβάς άλλο το σχοινί.
Συγνώμη.
Κάποια μέρα θα έχεις δικό σου σπίτι.
Προσέχετε τον πίνακα.
Ξάπλωσαν τα παιδιά;
Τι έπαθες, Κρίστι;
Κάρβουνα!
- Είναι νωρίς ακόμα. - Κάρβουνα!
Κύριε! Ο οδηγός μου με παράτησε. Μπορείτε να με σπρώξετε;
- Το σχέδιό σου δεν έπιασε, Κρίστι. - Περίμενε να πάει στην ανηφόρα.
Μάργκαρετ, κράτησε το μωρό.
Παναγιά μου, τι έπαθες;
Ηρέμησε, μαμά. Κάρβουνα είναι.
Ξέρω πού βρήκατε το κάρβουνο.
Είναι αμαρτία να κλέβεις. Ο Θεός σε βλέπει τώρα από ψηλά.
Αυτά τα κάρβουνα δεν θα μπουν στο σπίτι μου!
Έλα να καθίσεις δίπλα στην φωτιά, γυναίκα.
- Θες να σε πλύνω, Κρίστι; - Όχι.
- Γεια σου, Κρίστι. - Μην αργήσεις.
Μαμά, κάτι έπαθε ο Κρίστι!
Τι έπαθες, Κρίστι;
Η φωτιά...
Χριστέ και Παναγιά!
- Μαμά, γιατί τό'κανες αυτό; - Φέρ'τε γρήγορα νερό!
Τι έπαθες; Τρελάθηκες;
- Τι έχεις στο κουτί, γυναίκα; - Τα λεφτά του Κρίστι.
Τα λεφτά για το αναπηρικό καροτσάκι του Κρίστι.
- Θά'ναι 20 λίρες εδώ μέσα. - 28 λίρες και 3 πένες.
Καθόμαστε μες στο ψοφόκρυο τρώμε χυλό πρωί-βράδυ...
...κι εσύ έκρυβες 28 λίρες μέσα στο βρομόκουτο;
Τομ, Μπράιαν, πηγαίνετε όλοι πάνω.
- Τι έγινε; - Κι εσύ, Κρίστι.
Η κόρη σου παντρεύεται.
Θαυμάσια νέα.
- Πότε; - Την Παρασκευή.
Γιατί τόση βιασύνη;
- Είναι έγκυος. - Υπέροχα νέα.
Υπέροχα! Μόνο αυτό μας έλειπε τώρα.
Ποιος είναι ο πατέρας; Ξέρεις;
Παράτα με. Δεν φταίω εγώ.
Και ποιος φταίει; Εγώ; Ωραία εικόνα.
Η σπαγκοραμμένη γριά και η ξετσίπωτη κόρη.
Σταμάτα! Σταμάτα!
- Είσαι μία βρόμα! - Σταμάτα, πατέρα!
Έπρεπε να την πετάξω έξω. Για να μάθει να μην είναι μία πόρνη.
Μην με πλησιάζεις.
Θα σε μάθω εγώ να κρατάς τα πόδια σου κλειστά!
Άφησε την, Πάντι!
Αν σε πιάσω, θα σε μαυρίσω στο ξύλο!
- Θα τον σκοτώσω! - Σταμάτα, Κρίστι.
Να φύγει από το σπίτι μου!
Τομ, Μπένι, σταματήστε τον.
Σταματήστε τον! Κρίστι, σταμάτα! Σταμάτα!
Σε παρακαλώ, σταμάτα! Σταμάτα!
Έφυγε, Κρίστι.
Κρίστι, θα φύγω έτσι κι αλλιώς.
Κι εμένα θα μου λείψεις.
Να μου προσέχεις την μαμά.
- Θέλω φωτιά. - Τι;
- Θέλω φωτιά. - Δεν καπνίζω.
- Θέλω φωτιά. - Δεν είμαι κουφή. Σ'άκουσα.
Θες φωτιά. Δεν έχω σπίρτα. Θα περιμένεις μέχρι να πάω να φέρω.
Μην με περνάς για την μητέρα σου επειδή σε προσέχω για ένα απόγευμα.
Δεν θέλω βρομομάθημα Ψυχολογίας. Μια βρομοφωτιά θέλω.
- Φωτιά. - Τσιγάρο έχεις;
Δεν σου είπα πριν ότι δεν καπνίζω;
Θες κάτι άλλο;
Ποτήρι.
Δεν χρειάζεται να πίνεις απ'το μπουκάλι.
Την Δρ. Κολ, παρακαλώ.
Αθετοϊδής εγκεφαλική παράλυση.
- Είναι δεκαεννιά; - Ναι, δεκαεννιά.
Θα πάρω την διεύθυνσή του.
Η δρ. Κολ πιστεύει ότι αυτό είναι το καλύτερο μοντέλο για τον γιο σας.
Πολύ ωραίο.
- Γι'αυτό εδώ πήρε βραβείο. - Πανέμορφο.
Κι αυτό εδώ είναι ωραίο.
Αυτό ήταν σκισμένο αλλά το συμπεριλάβαμε.
Αυτό ήταν το πρώτο που έκανε.
Κρίστι, κάποιος ήρθε να σε δει.
Από δω η δρ. Κολ.
Γεια σου, Κρίστι. Είσαι σπουδαίος ζωγράφος.
Είμαι γιατρός με ειδικότητα στην εγκεφαλική παράλυση.
Μόλις ιδρύσαμε μία κλινική στο Δουβλίνο. Θες να έρθεις;
Δεν θα χρειαστεί να πληρώσουμε, Κρίστι.
Λοιπόν;
Είπε: "Η παρατεινόμενη ελπίδα αρρωσταίνει την καρδιά".
Το κατάλαβα αυτό.
Θα έρθεις;
Μπες μέσα. Μπες μέσα.
Πρέπει να μπεις. Θες να σε σέρνουν από πίσω;
- Θες να καθίσεις δίπλα στον οδηγό; - Κάθισε μπροστά μαζί μου.
Λέει ότι δεν πειράζει.
- Θέλω να γυρίσω σπίτι μου. - Είσαι σίγουρος;
- Κρίστι! - Φύγε!
Κρίστι, ήρθε κάποιος να σε δει.
Δεν είμαι παιδί.
- Λέει ότι δεν είναι παιδί. - Στην κλινική είναι όλα παιδιά.
- Αν θες, θα δουλέψουμε εδώ. - Άντε πηδήξου.
Με την λογοθεραπεία θα σε μάθω να λες "άντε πηδήξου" πιο καθαρά.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε.
Και πάλι απ'την αρχή.
Ένα, δύο, τρία. Χαλάρωσε.
Τρία, τέσσερα, πέντε. Αυτό είναι.
Ένα, δύο, τρία και εκπνοή.
Ανέπνευσε.
Οι πνεύμονες σου είναι πολύ αδύναμοι.
Φύσηξε.
Σταθερά. Μια βαθειά αναπνοή.
Ήταν πολύ καλό. Πολύ καλό.
Συγκεντρώσου στην αναπνοή.
Ανέπνεε αργά.
Είναι έτσι τρεις μέρες. Δεν ξέρω τι έχει. Δεν μου μιλάει.
Ανέβα να τον δεις. Ανέβα.
Σου έφερα ένα δώρο.
Έχει μέσα ένα διάλογο που θα ήθελα να διαβάσεις.
Το "Να ζει κανείς ή να μην ζει" του Άμλετ.
Θα ήθελα να πάψεις να λυπάσαι τον εαυτό σου.
Ούτε κι εγώ θέλω να είμαι αποτυχημένη.
Θα το διαβάσεις για χάρη μου;
Ίσως.
Να ζει κανείς ή να μην ζει.
Ιδού η απορία.
Να ζει κανείς ή να μην ζει.
Ιδού η απορία.
Είναι ανάγκη να ζεις...
...και ν'ακούς αυτές τις αηδίες;
Είναι ερωτευμένος με την Αϊλίν.
- Δεν πειράζει αν του κάνει καλό. - Μπορεί να πληγωθεί, Πάντι.
Ασήμαντο το σακατεμένο σώμα μπροστά στην σακατεμένη καρδιά.
- Τι κάνεις, Αϊλήν; - Πολύ καλά.
Έχω νέα για σένα.
Θυμάσαι που σου είπα για τον Πήτερ και την γκαλερί του;
Προσφέρεται να κάνει την προσωπική σου έκθεση.
Τι λες γι'αυτό;
- Λέω ότι είσαι υπέροχη. - Το ίδιο υπέροχη με τους ασθενείς μου.
Εγκάρδια...
Αφοσιωμένα...
Είναι ο Κρίστι μας επάνω; Δεν ακούγεται σαν τον Κρίστι μας.
Ακούγεται πολύ καλύτερα.
Για μένα, όχι.
Τρελάθηκες, γυναίκα; Πρώτη φορά μπορείς να τον καταλάβεις.
- Εγώ πάντα τον καταλάβαινα. - Κανένας άλλος, όμως.
Τουλάχιστον τώρα μπορεί να συνεννοηθεί.
Αυτή η φωνή έχει κάτι που με ενοχλεί.
Τι εννοείς;
Κρύβει πολλή ελπίδα.
Έχει πολλή ελπίδα μέσα της.
Πετάει σ'άλλους που δεν ξέρουμε κι η συνείδηση μάς κάνει δειλούς.
Η χροιά της αποφασιστικότητας παίρνει το αρρωστημένο χρώμα της σκέψης...
...γι'αυτό τα μεγάλα σχέδια κι οι αποφάσεις...
...αλλάζουν δρόμο, χάνοντας το νόημα της πράξης.
- Πώς σου φάνηκε ο Άμλετ, Κρίστι; - Είναι σακάτης, αδυνατεί να δράσει.
- Το κάνει στο τέλος. - Πολύ αργά.
Αϊλίν, σε συμπαθώ πολύ.
Κι εγώ σε συμπαθώ, Κρίστι. Έχεις την καρδιά ποιητή.
Όχι, έτσι.
Τι;
Τίποτα.
Φεύγω τώρα.
Κυρίες και κύριοι.
Με μεγάλη χαρά εγκαινιάζω την έκθεση των έργων του Κρίστι Μπράουν.
Πολλοί λένε ότι ο Κρίστι είναι ένας σπουδαίος ανάπηρος ζωγράφος.
- Αυτή είναι προσβολή για τον Κρίστι. - Πολύ σωστά!
Ο Κρίστι είναι ένας σπουδαίος ζωγράφος. Τελεία και παύλα.
Πάλεψε για να κυριαρχήσει στα υλικά του όπως κάθε ζωγράφος.
Γύρω σας βλέπετε τις δυνάμεις που διαμόρφωσαν τον Κρίστι Μπράουν.
Την μητέρα του, τον πατέρα του, τους αδελφούς και τις αδελφές του.
Και την κυρία που του προσέφερε την αναγνώριση του κοινού, δρ. Κολ.
Υπάρχουν μόνο δύο είδη ζωγραφικής. Της θρησκείας και του τσίρκου.
Ήπιες αρκετά, Κρίστι. Μην πιεις άλλο, μ'ακούς;
Είμαι καλά, μαμά. Θα πάω για φαγητό. Θα έρθεις;
Όχι, θα πάω τον πατέρα σου στο σπίτι. Δεν νιώθει καλά.
Επειδή δεν έχει μπύρα. Έχει καλό κρασί.
Ο πατέρας σου μόνο μπύρα πίνει, Κρίστι.
- Θα έρθεις με ταξί; - Θα με φέρει η Αϊλίν.
Θα τα πούμε μετά, μαμά.
Ο Μουλκάι είναι σπουδαίος ζωγράφος.
Έχει ψυχή.
Το ακούσατε; Συμφωνώ με τον Κρίστι.
Είναι υπερβολικά ανεξέλεγκτος για το γούστο μου.
Ας δοκιμάσει ο Κρίστι το κρασί.
- Τι είπε; - Την λειτουργία στα λατινικά.
Και νόμιζα ότι ήταν ο Τζέιμς Τζόις.
- Καλό κρασί. - Ποιας χρονιάς, Κρίστι;
- Δεν είμαι τόσο εκλεπτυσμένος. - Όχι, ακόμη.
- Σ'αγαπώ, Αϊλίν. - Κι εγώ σ'αγαπώ, Κρίστι.
Όχι, σ'αγαπώ πραγματικά.
Σας αγαπώ όλους!
Ακόμη και τον Πήτερ.
Χαίρομαι που τον αγαπάς γιατί παντρευόμαστε σε έξι μήνες.
Τι λες γι'αυτό, Κρίστι;
Συ-γχα-ρη-τή-ρια.
Πήτερ και Αϊλίν.
Θαυμάσια νέα!
Χαίρομαι που μ'έμαθες να μιλάω...
...και μπόρεσα να στο πω, Αϊλίν.
- Μιλούσαμε για τον Μουλκάι. - Ο Μουλκάι είναι κενός.
- Εσύ έλεγες ότι είχε ψυχή. - Είναι κενός. Ουίσκι!
Ηρέμησε, Κρίστι.
Δεν είσαι η μητέρα μου.
Μην το ξεχνάς αυτό.
Ξέρω τι ηλικία έχει αυτό.
Είναι δέκα ετών σαν κι εμένα.
- Μην του βάζεις άλλο. - Βάλε!
Πάρ'του το ουίσκι, Τόνι.
Αν το αγγίξεις, θα σε κλωτσήσω στο μόνο ζωντανό μέρος της ανατομίας σου.
Σταμάτα!
- Γιατί είπες ότι μ'αγαπάς; - Γιατί σ'αγαπώ ειλικρινά.
Εννοείς πλατωνικό έρωτα.
Μόνο πλατωνικούς έρωτες είχα στην ζωή μου.
Να γαμηθεί ο Πλάτωνας...
...κι όλοι οι έρωτες που δεν έχουν 100% αφοσίωση.
Βάλε!
Χειρότερα δεν γίνεται.
Ας μιλήσουμε για την φύση.
Τι θα κάνεις, Πήτερ; Είσαι καλός άνθρωπος. Τι θα κάνεις;
Πήτερ, κάθισε κάτω.
- Θα σε βγάλω από το εστιατόριο. - Ναι;
Σταμάτα! Σταμάτα!
Σταμάτα!
Σάρον, έλα να πιεις το τσάι σου.
- Σάρον, έλα τώρα για το τσάι σου. - Εντάξει, μαμά.
Όλα είναι ένα τίποτα, για το τίποτα πρέπει να τελειώσει.
Σήκω, Κρίστι.
Έχεις πονοκέφαλο απ'το αλκοόλ, αυτό έχεις.
Κάθε μέρα μοιάζεις όλο και περισσότερο στον πατέρα σου.
Σκληρός απ'έξω και μαλακός από μέσα.
Εδώ μέσα κερδίζονται οι μάχες.
Όχι, στην παμπ, κάνοντας τον σπουδαίο μπροστά στους άλλους.
Σωστά; Αν εσύ τα παράτησες, εγώ δεν τα παράτησα.
Τι κάνεις, μαμά;
- Σου φτιάχνω δωμάτιο. - Μην κάνεις τρέλες.
Αν είχες δικό σου δωμάτιο μπορεί να ζωγράφιζες ξανά.
Μού'χεις ραγίσει την καρδιά, Κρίστι Μπράουν.
Μερικές φορές νομίζω ότι είσαι η ίδια μου η καρδιά.
Αν μπορούσα να σου δώσω τα πόδια μου, θα σου τα έδινα.
Τι έπαθες, Κρίστι;
Συγνώμη, μαμά.
Για τ'όνομα του Θεού, τι γίνεται εδώ;
Χτίζουμε ένα δωμάτιο.
Χτίζετε δωμάτιο;
Κοιτάξτε εδώ.
Κρίστι, είσαι σπουδαίος ζωγράφος αλλά για χτίστης δεν κάνεις.
Μπράβο, κυρά μου.
Παιδιά, φέρτε μου τούβλα και φτιάξτε λάσπη.
Οι εργολάβοι Μπράουν και Υ ιοί θα αναλάβουν την δουλειά.
Εσείς ξεκινήστε από εκεί κι εγώ από δω.
Ώσπου ν'αρχίσετε εγώ θά'χω τελειώσει και θα πίνω το τσάι μου.
Κι άλλο νερό. Δεν θα με νικήσετε, εξυπνάκηδες.
Ακούστε με. Αφήστε τον πατέρα σας να νικήσει. Το έχει ανάγκη.
Ορίστε. Με το μαλακό, εντάξει;
Ποτέ δεν μπορούσα να πάω με το μαλακό.
Εσύ θά'πρεπε να το ξέρεις καλά. Σωστά, παιδιά;
Τελείωσε.
Έχουν πολλά ψωμιά να φάνε ακόμα μέχρι να με φτάσουν.
Αυτός είναι ο δικός του τρόπος για να σου πει ότι σ'αγαπάει.
Διψάω. Θέλεις τσάι; Θα φτιάξω πολύ ωραίο τσάι.
Θα βάλω την τσαγιέρα στην φωτιά και ξεκινάμε.
Ποιος είναι μέσα; Πάλι παίζουν τα παλιόπαιδα.
Ανοίξτε μου.
Τι συμβαίνει;
Ο πατέρας σου είναι στο πάτωμα και δεν μπορώ ν'ανοίξω την πόρτα.
Άνοιξε μου, Πάντι. Κρίστι, δεν μπορώ ν'ανοίξω!
Κρίστι, άνοιξε την πόρτα.
Σπρώξε, Κρίστι!
Χρωστούσε επτά λίρες, πέντε σελίνια και έξι πένες.
Ωραία τραγουδάς, Κρίστι.
- Τους κερνάω όλους. - Ηρέμησε, Κρίστι.
Ο γέρος σου δεν έπρεπε να πεθάνει, Κρίστι.
- Πώς θα ζήσει η μαμά; - Μην ανησυχείς για τίποτα.
Τέρι, πες μας για τότε που εσύ κι ο πατέρας μας...
...μεταφέρατε τον επιστάτη που ήταν πάνω στην σκάλα.
- Θα το πεις; - Αργότερα.
Ας πει κάποιος ένα τραγούδι. Άρχισε εσύ, Τομ. Πες ένα τραγούδι.
Ας του κλείσει κάποιος το στόμα.
Τραγουδά για τον πατέρα του.
Ένας φαφλατάς ήταν. Όπως όλοι οι Μπράουν.
Ησυχάστε, παιδιά.
Σεβασμός για τον μπαμπά.
Δεν παλεύω με σακάτηδες.
Διαλύστε το μαγαζί!
Κάποιος να πάρει το ταμείο! Πάρτε το ταμείο! Πάρτε τα λεφτά!
- Είναι σπουδαίο, Κρίστι. - Όχι, δεν είναι.
- Γιατί δεν είναι; - Δεν είναι, το ξέρω.
Δεν είμαι ζωγράφος.
Εγώ το βρίσκω εξαίσιο. Είναι φτυστός ο μπαμπάς.
Καημένε, Τομ.
"Όλα είναι τίποτα γι'αυτό το τίποτα πρέπει να τελειώσει".
- Τι είναι αυτό, Κρίστι; - Τίποτα.
Συγνώμη που σε ρώτησα.
- Μπένι, θα μας βοηθήσεις; - Τι να κάνω;
- Να γράφεις. - Ναι. Τι να γράφω;
Την ιστορία μου.
Ναι. Φυσικά θα το κάνω.
Μην ανησυχείς, Κρίστι. Το βιβλίο είναι σπουδαίο.
Δεν είναι κακό. Ξέρεις τι τίτλο θα του δώσω;
Τα απομνημονεύματα...
Τα απομνημονεύματα;
Ενός πνευματικά καθυστερημένου.
- Απαίσιος τίτλος. - Ήταν από την μελαγχολική μου περίοδο.
Και το δακτυλογράφησες με το αριστερό σου πόδι;
Πάντως, όχι με την μύτη μου.
- Ήθελα πολύ να το τελειώσω. - Θα το ακούσεις αργότερα.
- Σου είπα ότι έχω ραντεβού. - Είναι όμορφος;
- Ποιος; - Το ραντεβού σου.
Καλός είναι.
Δεν με νοιάζει. Μπορείς να βλέπεις όποιον θες.
- Πες μου. - Τι;
Είναι όμορφος;
Ναι.
Είσαι ερωτευμένη μαζί του;
Είσαι υπερβολικά περίεργος, Κρίστι Μπράουν.
Μία ερώτηση έκανα.
- Θες ένα ποτό; - Δουλεύω. Δεν μπορώ.
Αργότερα.
- Σου είπα ότι έχω ραντεβού. - Το ξέχασα.
- Είσαι γρήγορος. - Διάβασε το βιβλίο σου.
- Δεν μπορώ αν με κοιτάς. - Θα κοιτάζω αλλού.
- Είναι πολύ όμορφη. - Πιο όμορφη απ'τον παλιοπίνακα.
Περίμενε ένα λεπτό. Μαμά, είσαι μέσα;
Μην πεις τίποτα.
Χριστέ μου! 800 λίρες, Κρίστι.
Ήταν πολύ νόστιμο, μαμά. Όπως εσύ.
Αλλά τώρα θέλω κάτι γλυκό. Τι έχεις για επιδόρπιο, μαμά;
- Μαμά, τι έχεις για επιδόρπιο; - Επιδόρπιο;
Δεν θέλετε παγωτό, παιδιά;
- Θα μας φέρεις παγωτό; - Εντάξει, εντάξει.
Ροζ και πράσινο.
Μόνο γι'αυτή φορά. Δεν έχω λεφτά για παγωτά.
Τι είναι αυτά;
Λεφτά του Κρίστι, μαμά. Φέρ'τα να τα μετρήσεις.
Οχτακόσιες λίρες.
Παραπάνω απ'όσα έβγαζε ο πατέρας σου τον χρόνο.
- Δεν μπορώ να τα πάρω. - Είναι για σένα. Δικά σου.
Δεν μπορώ να τα πάρω.
Ο μπαμπάς ήταν χτίστης. Εγώ είμαι συγγραφέας. Είναι τρελό.
Θέλω να τα πάρεις.
Και τι να τα κάνω;
Διάφορα. Αγόρασε ένα φόρεμα κι ένα ζευγάρι παπούτσια.
Κρίστι, έχεις επισκέπτη.
- Φαίνεσαι καλά. - Κι εσύ το ίδιο.
- Σ'ευχαριστώ. - Κάθησε.
- Δεν θα μείνω πολύ. - Μείνε όσο θες.
Θέλω να σου ζητήσω μία χάρη.
Μία φιλανθρωπική γιορτή.
Πού;
- Στου λόρδου Κάσλγουέλαρντς. - Αυτός είναι τρελός.
Είναι ζάμπλουτος.
Ξέρω ότι δεν σου αρέσουν οι δημόσιες εμφανίσεις...
...αλλά είναι για καλό σκοπό.
- Για τους ανάπηρους; - Για τους ανάπηρους.
Θα προσπαθήσω να είμαι φρόνιμος.
Δεν θα σε αναστατώσω;
- Θα αναισθητοποιηθώ. - Όχι. Όχι πολύ.
Πώς είναι ο Πήτερ;
- Ώρα να πηγαίνουμε, Κρίστι. - Ναι.
Τι λες για το βιβλίο; Υπερβολική αυτολύπηση;
Όχι. Το βρίσκω υπέροχο χωρίς συναισθηματισμούς.
- Αλήθεια λες, Μαίρη; - Ναι.
- Θα έβγαινες με τον συγγραφέα; - Σίγουρα.
Άρα, θα βγεις μαζί μου.
Πρόσεχε, για σένα μιλάει.
Θα ήθελα να σας συστήσω τον γενναιότερο νεαρό πού'χω γνωρίσει.
Όταν γεννήθηκε ο Κρίστι Μπράουν...
...οι γιατροί είπαν στην μητέρα του ότι δεν άξιζε τίποτα.
Μείνε μαζί μου μόνο για λίγες ώρες.
- Θα βγεις μαζί μου απόψε; - Σου είπα ότι έχω ραντεβού.
Και σήμερα τον έχουμε μαζί μας.
Είσαι ερωτευμένη μαζί του;
Σε ρώτησα αν τον αγαπάς, Μαίρη.
Σας συστήνω τον Κρίστι Μπράουν.
Μαίρη, σε ρώτησα κάτι.
Είσαι;
- Δεν σε αφορά. - Δεν θα μου απαντήσεις.
- Γιατί να σου απαντήσω; - Τι φοβάσαι;
Δεν φοβάμαι τίποτα.
Νομίζεις ότι οι άνθρωποι σε φοβούνται; Εγώ δεν σε φοβάμαι.
- Φοβάσαι τον εαυτό σου. - Σταμάτα.
- Φοβάσαι εμένα. - Δεν θα το συζητήσουμε τώρα.
Γιατί δεν το συζητάμε τώρα; Τώρα είναι καλή ώρα για μένα.
Θα τα ξαναπούμε κάποτε.
Τό'χω ακούσει χιλιάδες φορές. Γιατί δεν έχεις τώρα χρόνο;
Μαίρη, μείνε.
Μείνε!
Πρέπει να πάμε.
Πήγαινέ με, λοιπόν, στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Μεγάλη μου τιμή να διαβάσω το βιβλίο του Κρίστι Μπράουν.
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο Ριτέντ στις 5/6/1932.
Γεννήθηκαν άλλα 22 παιδιά από τα οποία επέζησαν τα 13.
Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν είμαι πια μόνος.
Έγινα κατανοητός από άτομα από πολλά μέρη του κόσμου.
"Μαίρη, μείνε μαζί μου".
Κάτι που ευχόμαστε όλοι να κάνουμε ανάπηροι ή όχι.
Αλλά όπως όλοι, κι εγώ συχνά νιώθω μεγάλη μοναξιά...
...ακόμη κι ανάμεσα σε ανθρώπους.
Και συχνά χάνω την ελπίδα ότι θα επικοινωνήσω μαζί τους.
Δεν είναι η απομόνωση του συγγραφέα όταν έχει έμπνευση.
Αλλά μοιάζει με μαύρο σύννεφο που ξαφνικά με τυλίγει...
...και με αποκόβει από τους άλλους σαν να είμαι κωφάλαλος.
Κάθομαι στο καρότσι μου...
...και το αριστερό μου πόδι χτυπάει σε νέο ρυθμό.
Τώρα μπορώ να ηρεμήσω και να απολαύσω τον εαυτό μου.
Είμαι γαλήνιος. Ευτυχισμένος.
- Μαμά, έλα εδώ. - Όχι, Κρίστι.
Δώσε μου ένα λουλούδι, μαμά.
- Δεν θα έρθεις μαζί μας, Κρίστι; - Όχι.
Ελα, Κρίστι! Θα είναι υπέροχα!
Μπες στο αμάξι πριν φας καμιά κλωτσιά.
- Καληνύχτα, Κρίστι. - Καληνύχτα, μαμά.
Πήγαινε, θα τα καταφέρω.
Θα μπεις στο αμάξι, μαμά;
Γεια σου, Κρίστι.
- Να προσέχεις. - Δεν είσαι ο μπαμπάς μου, Τομ.
- Με το μαλακό, Κρίστι. - Εσύ με το μαλακό.
Κρίστι, πάρε αυτό μαζί σου.
Ελπίζω να σας ξαναδώ.
Κι εγώ, Κρίστι.
Πριν κλείσω τα μάτια μου.
- Νόμιζα ότι σ'έχασα. - Όχι, βέβαια.
Βλέπεις τον πύργο του Τζέιμς Τζόις εκεί κάτω.
Στους πρόποδες του βουνού γεννήθηκε ο Τζέιμς Σινγκ.
Τι πρόποση θα κάνουμε;
Για το Δουβλίνο.
Για το Δουβλίνο; Γιατί;
Γιατί εκεί γεννήθηκε ο Κρίστι Μπράουν.
Ο Κρίστι Μπράουν παντρεύτηκε την Μαίρη Καρ στις 5/10/1972.
SUBRIP-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ